müzikalden sahneleri gözümde canlandırıp şarkıları dinliyorum. kalbime neden bu kadar dokunuyor bilmiyorum. belki çocukluğumda albümü dinlediğim için, belki müzikal izlediğimde beni hayal kırıklığına uğratmadığı için ya da içimdeki romans personasını dışarı çıkardığı için.
dışlanmış phantom'ın uyumsuzluğu ve kibrinin bir aradalığı, suçlu ve dışlanmış olmaya doğru evrilen hikâyesi etkiliyor insanı. şiddetle sevgiyi alabileceğini sanması. bir yandan fark ediyorum ki christine'den my triumph diye bahsediyor. nesneleştiren bir bakış da var bir yandan.
gerçekten dönülmez noktada mıyız, belki birkaç güne görürüz.
