simdilik donduk.
agacin yerine ses ve isik koyduk. ben bekliyorum, geri gelsin diye.
yarlarda firtina, trakya'da yesil.


niye boyle yazdim ki.
sesleselim istedim, cok mu sessizlestim?
yoksa amerika sonrasi bir hizlilik mi hareketlerde, dilin bacak sallamasi.

hayat'im

bugun bir oyku okudum hayat'im degisti.
onun oncesinde aile soyle, lise boyle idi. hayat sonuktu, yanlis deterjanla yikanmisti.
umutlardan umut bulmak, bir de ustune pesinden gitmek gerekiyordu. guzel guzel kurup kurup. dikip bicip, sonra bir guzel sokmekti dikisleri hayat. doldur bosaltti, yuksek sesti. bir masa etrafinda soylenmeyenlerdi. ve bu masa etrafinda soylenmeyenlere daha once dikkat cekilmisti. (ustune yeniden oluyorduysa, bok yeseydi "hay'at")
sonra bir oyku okudum, hayat esnedi. gece saat 12 olunca, gun bitti diye uzulmeye benzerdi.
bir de kurgum olsaydi dedim, yanindan yenmezdi. bir tane "olmusum" olsa, hayat hayyaaat olur muydu, dikisler yeniden sokulene dek?

bebek

asli erdogan yazmis son oyku kitabinda:
"Elleri bile olusmus, insan bicimindeki mucizemsi leke. Pek yakinda, 'Ben canliyim', diyecekti,'bir mumya degilim ki...Hayatin kendisini istiyorum'" (46)

buradaki bebek hedefe kitlenmis bir yasam arzusu.
bir bebek ne zaman kendi istegine, o istegin sesine ihanet eder diye soralim o zaman. ihanet demiyelim, 'itina ile dramatize edilmez'den devam edelim. ne zaman inatci canlilik istegi muhalif seslerle, isteklerle karsilasir?

baska sorularim da var mesela:
canlilik saf, kendi halinde bir durum mu? yoksa "arsizca yasamayi istemek" gibi bir yasam "arzusu" var midir? biz nasil oluyor da canli oluyoruz kardesler, isteyerek mi olarak mi? bak bunu bilemedim. yemek yemesem, su icmesem, sadece olmus mu olurum? onu da bilemedim.
bi bok bilmiyorum.

arsizligin yaninda makbul oldugu tek eylem: yasamak.

hayvan

hayvanlari sever gibi insanlari sever
cok az insan var ki bu sevgiye deger
kopekligini unutmustan hayir gelir mi birader?
badem gozlu, huzunlu, kabarik tuylu sevgili insan.
sen misin utanan kendi hayvanligindan?