salonun kapılarının discovery channel'dan gelen vahşi doğa sesleriyle geçilmez olduğu bir akşamda, rusya'daki bir binanın satışının detayları konuyla hiç ilgisi olmayan yorgun ve yeşil duvarlara yansıyor.

rhapsody in blue

george ghershwin'in rhapsody in blue'sunu oturma odası görünümlü salonda çaldığımda beyaz balık çiftleşmek amacıyla turuncu başlının peşinden koşuyor, siyah adlı balık beyazın ve turuncu başlının peşinden koşuyor (yüzüyor). müziğin balıkları delirttiğine dair garip bir teoriye sahibim. bir tek turuncuya bulaşmıyorlar. şu anda nefes nefese bir kovalamaca devam ediyor sayın seyirciler.50 litrelik akvaryumu kendilerine dar eden balıkların çılgın dansı dakikalardır devam ediyor. tabii siyahın hepsini meşe odunuyla kovaladığını da hayal edebiliriz. kendini bütün bu keşmekeşin dışında tutan turuncu balığın temkinli ifadesini aşağıda görebilirsiniz.

rhapsody in blue ise new york'a adanmış sayılabilecek bir eser olarak new york "hissini" depreştiriyor. huzurlu bir gece, turuncu balıklar ve ışıklar ile sizlere seslenmekteyiz, keyifliyiz özetle. pek bir keyifliyiz nedensiz. Bu şarkı hopper'ın nighthawks adlı resmine göre "fazla sıcak" kaçsa da, bir şehrin yüzlerini gösteriyorlar her ikisi belki de birlikte.

uyuyan adam

"Ayağını dibe kuvvetle çarparak su yüzüne çıkan dalgacın aşırı güzel imgesi, gerektiğinde kendine, düşen kişinin her türlü saygıya hak kazandığını hatırlatman içindir: Tanrı'nın bağışlayıcılığı, yiyecek bahşettiği yeryüzü ve gökyüzü sakinlerine ulaştığı gibi, ona da ulaşır."

"Yalnızlığın bir şey öğretmediğinden, kayıtsızlığın bir şey öğretmediğinden başka hiçbir şey öğrenmedin. Bu bir aldatmacaydı, göz alıcı ve tuzaklı bir yanılsamaydı. Yalnızdın, hepsi bu, ve kendini korumak istiyordun; dünyayla senin arandaki köprüler sonsuza dek atılsın istiyordun."

"Ölmedin. Delirmedin."

bir yıldız parkı günü

bir yıldız parkı günü geçmiş ve gelecekten kurtulunduğu noktanın kaçış hayalinin ana felsefesini oluşturduğunu gördük. ana felsefe olarak adlandırılmadığı vakit, zevk odaklı ve ergen bir yaşam olarak karşımıza çıkıyor. sanki öyle ki, uyuyan adam gibi ben de toplamı 30 yapan kağıtları bulmak için bir gün harcayabilirim. onun sanatı ölçüyü asla kaçırmamasında yatıyor, "ölçü" kaçınca, işin içine karmaşa arasında kendine bir değer yaratmak girince, hele bir de "anlam" aranınca, o zaman geçmiş ve gelecek bir anda sanki bir atm sırasında bekler gibi kuşatıyorlar insanı. karmaşa içinde değer göreli yapmıyor mu insanı? göresiz insana inanmadan, bu konuda kafa yormadan göresiz insan gibi gözüküyor o uyuyan adam.