sevdiğim insanlar

sevdiğim insanların çok önemli bir kısmının beni bazı açılardan tanımadığı hissine kapılıyorum, sevdiğim insanlar olmaya devam ediyorlar. yine de içimde deva bulmayan bir kopukluk var. sanki bir camın ardından izliyorum bazı olanları, bağırıyorum ama sesim karşı tarafa geçmiyor. bu o kadar olağan bir şey ki bir yandan, bir yandan da bu kadar yüksek bir beklentiye niye giriyorum, anlamıyorum.

hermit

yeni yılda ermiş kartını çektim. bu yıl çevreden izole olduğum, hedeflerim üzerine düşündüğüm, bir nevi inzivada olduğum bir yıl olabilir. daha ne kadar soyutlanabilirim merak ediyorum. ve belki de bir ermiş çıkacak karşıma. o da ikinci ihtimal. yaşayıp doğruluğunu yanlışlığını göreceğim.