3 yıl

1 mayıs 2013'ün üzerinden neredeyse 3 yıl geçmiş olacak. bir fotoğraf gördüm o günden. o 1 mayıs ve sonrasında izleyen süreci hatırlıyorum. bir şey başlamış da, biz ancak sonrasında ayırdına varmıştık içinde sürüklendiğimiz şeyin. ucu gezi'ye varmış ve hiç yaşamadığımız zamanları yaşatmıştı bize. şimdi biraz yarım kalan bir aşk hikâyesi gibi bakıyorum o zamanlara. 2013 mayıs ayı çok özel kalacak benim için.

gidge

gidge dinliyorum ve iş arkadaşlarından biri bu departmanımdan memnun olup olmadığımı sordu. sonra eski departmanımın birikimimi kullanmama müsaade etmediğini, şimdi içinde olduğum departmanın birikimimi yansıtmam için daha iyi olduğunu söyledi.

ve ben hâlâ, 33 yaşında hâlâ.

pasif agresyon

ben de bazen yapıyorum, ama yine de anksiyete karışık pasif agresyon soru seanslarına katlanamıyorum. bunlara maruz kalınca fenalık geçiriyorum. doğrudan olmayan, hele hele laf sokmalı insanlar bende çok uzaklara kaçma isteği uyandırıyor. insanlara yönelttikleri talepkâr duygusal enerjinin ya da hırslarının büyüklüğünü görünce korkuyorum.

ve bu insanlar farklı şekillerde karşıma çıkıyor. demek ki diyorum bende de bir şey var, onları buluyorum. bu bana bir şey anlatmalı: sinirlenmemeli, neden böyle olduğunu anlayıp benim ne yapabileceğime odaklanmalıyım. ama maalesef bazen böyle olamıyor. çünkü duygusal şantaj dediğimiz şeyin altında sürekli nefes alabilmek çok zor. sitemler, dolambaçlı anlatımlar, karşısındakinin isteklerini, arzularını, istememelerini onun ağzından onun söylemediği şekilde dillendirerek durumları empoze etmeler, kendi isteklerini karşısındakilerin istekleriymiş gibi yansıtmalar falan. kendimi intihar edesim geliyor.