sınırlı

beden hareketlerim sınırlandı. havuza gitmek üzere geçtiğim güvenlik kapısı, evin yokuşunda bana yavaş yavaş yorgunluk basarken önümde uzanan yol, boy aynasının önünde duruşum, yataktan zor doğruluşum, sağdan sola kendimi fırlatarak dönüşüm, londra'dan aldığım ayakkabılarla ağrıyan ayaklarım, fotoğraflarda geçmişten şimdiki bana bir sır paylaşır gibi bakan yüzüm, sanki içimdeki bir kuyudan dışarı ışık tutan ruhum bu dönemden aklımda kalacak kareler. verili kabul edilen şeylerin ne kadar hızlı değişebildiğinin algısı ile birlikte. bir karşılaşma olmadan çoğu durumumuzun farkına varamıyoruz. insanlar, yüzler, kitaplar, etkileyici satırlar, hikayeler bir ayna görevi görüyor.

istemediklerim

domestik bir rutin içinde yavaş yavaş erimek istemiyorum.
yeni dertlerden korkarak değişiklik yapmaktan çekinmek istemiyorum.

huysuz

insan istiyor ki sallamayayım. ama beden hem kısıtlı durumda hem de hasta olunca kaldırılamıyor. birilerinin desteğine ihtiyaç duyuluyor. saatlerdir yataktayım ben de. bu hissimle uğraşıyorum. sıkıntıdan mı böyle, hastalıktan mı, neden, anlamaya çalışıyorum.