bu aralar hayatım paralellik ve etkinlik ekseninde gidiyor. son dakikacılar, sonun sonu'cular, panikleyenler, paniklemeyenler, böyle bir mail -telefon trafiği devam ediyor.
peki bunun dışında?
hayatımızı deep house dinlercesine geçirirken bir adet nefes alma ihtiyacı oluşuyor hep. yorgunluktan çok bir sindirme ihtiyacı gibi. o sebeple öğlenleri yediklerimi daha iyi sindirmek için bir çay, bir kitap molası veriyorum, iyi geliyor.
bu haftasonu iki günlük bir nefes alacağım herhalde. "ne bok yemek istiyorsan ye ama çabuk ye" şiarım. o sebeple "acayip şeyler yapabilirim" düşüncesinden uzakta az acayip şeyler yapma isteğindeyim.
bir de hava kapanınca bana bir "accidents and compliments" hali geldi. (aynı adlı şarkıyla özetlenen hal). böyle bir zamansızlık hissi, akşam akşam. eski fotoğrafların bir kısmı da kaybolunca bir garip oldu, fotoğrafsızlık da bu hisse uydu nedense. ucuna takılıp gidesim var.
sevgili sen günlük müsün?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder