ben de bazen yapıyorum, ama yine de anksiyete karışık pasif agresyon soru seanslarına katlanamıyorum. bunlara maruz kalınca fenalık geçiriyorum. doğrudan olmayan, hele hele laf sokmalı insanlar bende çok uzaklara kaçma isteği uyandırıyor. insanlara yönelttikleri talepkâr duygusal enerjinin ya da hırslarının büyüklüğünü görünce korkuyorum.
ve bu insanlar farklı şekillerde karşıma çıkıyor. demek ki diyorum bende de bir şey var, onları buluyorum. bu bana bir şey anlatmalı: sinirlenmemeli, neden böyle olduğunu anlayıp benim ne yapabileceğime odaklanmalıyım. ama maalesef bazen böyle olamıyor. çünkü duygusal şantaj dediğimiz şeyin altında sürekli nefes alabilmek çok zor. sitemler, dolambaçlı anlatımlar, karşısındakinin isteklerini, arzularını, istememelerini onun ağzından onun söylemediği şekilde dillendirerek durumları empoze etmeler, kendi isteklerini karşısındakilerin istekleriymiş gibi yansıtmalar falan. kendimi intihar edesim geliyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder