yıllar sonra edIT'in şarkısını açtım. Screening Phone Calls. Günler sonra evde yalnızım. Belki de ay(lar) olmuştur. Ne yapmam gerektiğini düşünüyorum.
Ne kadar zor dürüst yazmak. Ne kadar zor en dibe inip o alttaki bir iki kelimeyi bulup çıkarmak. Dibe yaklaştıkça kelimeler sadeleşiyor, genelleşiyor. Ne yapmalıyım?
Blog formatında bir sayfa, düşüncelerimi yazıyorum. Ya da radyo programı formatında bir podcast, çeşitli meseleler üzerine konuklarla konuşuyoruz.
Ve birinci 'matrix'imin utanç çıkması. Derin utanç duygusu.
'Kendimi çok rezil ettim.' demişti biri bana. Sonra rahatlama geldi. Kendimi rezil ettikçe, bir de asit attıktan sonra kasmayı bıraktım kendimi.
Ben de kendimi rezil etmeliyim. O kadar zor bir şey ki benim için, hayali karşısında dehşete düşüyorum. Rezil olmak. Bu aralarki mevzum da zaten göstermemek/görülmemek olsa gerek. Her sevdiğimden itinayla yabancılaşıp kimsenin benim gözlerimin içine bakıp 'neyin var sahi? diye sormadığını söyleyip gözyaşlarına bürünmem. Duygulardan bahsetmenin, hele ki bizim aile meclisinde, güçsüzlük olarak algılanması. Benim de aslında bir yanıyla böyle algılayıp bir yanıyla da duygulardan bahsetmek istemem.
Esneyeceğim, yazacağım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder