sevdiğim insanların çok önemli bir kısmının beni bazı açılardan tanımadığı hissine kapılıyorum, sevdiğim insanlar olmaya devam ediyorlar. yine de içimde deva bulmayan bir kopukluk var. sanki bir camın ardından izliyorum bazı olanları, bağırıyorum ama sesim karşı tarafa geçmiyor. bu o kadar olağan bir şey ki bir yandan, bir yandan da bu kadar yüksek bir beklentiye niye giriyorum, anlamıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder