l'ennui

iki yuzyil geriden geliyorum, l'ennui ile kavruluyorum. kurk mantolu madonna'ya sorsan, inancin eksik der bana, takvime sorsam gunlerimi kilitleyen bir gun gosterir, ondandir der. ben ise fonksiyonsuzlugun karin agrisinin yaninda uzun suredir hafif depresif zamanlarin digerlerine baskin ciktigini goruyorum. ne anlatilir, o da bilinmez. "bir sey eksik"ten ote, icimdeki agirlik merkezi kaymis, kitalarim hareket etmis, dengeyi bulamiyorlar gibi hissediyorum. boyle bir insanla da ugrasmanin artik ilginc olmadigi yaslardayiz. herkesin kendi derdinde oldugu cagdayiz. parcali bulutlu havalar caliyor odada.

aslinda gunden arta kalan biraz isyan duygusuydu, ne zaman icsellestirildi de l'ennui oldu, zamana, mekana yayildi, o bilinmez.