owl splinters

the day I would never have. bu parçanın yarısından itibaren yükselen gitar "çığlığı" yanlışlıkla uzaya "düşmüş" ve dünyadaki dertlerinin saçmalığını anladığı anda da uzayın korkunç siyahıyla karşılaşmış birisini hatırlattı şimdi. ancak bu çıkıyor yani. deaf center bizden atmosfere karışmamızı istiyor, yeterli madde desteği olmadığından biraz konsantre olmaya çalışarak isteğini yerine getirmeye çalışıyoruz. sanatın insana hükmettiği meşum anlardan bir tanesi daha.

parçanın sonları... sanırım şimdi de bir supernovaya doğru yol alıyoruz.

hayatsizsiniz, hayatsızsınız. (bu da yeni program ismi önerim, kelime oyunundaki zeka pırıltısı fark edilmiştir umarım)