kaynaksız

nesnesi olmayan kayıp hissi gibi, yine nesnesi veya kaynağı olmayan neşe ve heyecan hissi de var. bir pazar akşamı herhangi bir kafede otururken ve ortama, ışığına ve insanlarına hiç uymayacak şekilde biosphere dinlerken, etrafı loşlaştıran sarı ışığa karşı, hiç görülmemiş beyaz ışıklı memleketlerin ezgileri kulaklıklardan dışarı sızarken, mekan kapanmaya yakın, gün bitmeye hazırlanıyorken bir anda insanin göğüs bölgesinden dışarıya doğru yönelecek bir patlamanın habercisi bir his bu. belki tasavvufla uğraşanların tanrının varlığının cazibesine yordukları garip bir heyecan. şaşırtıcı bir aşkınlık: "sanki evrenin kalbi senin göğsünde atıyordu."

beklenmedik bir anda çevreyi farklı bir ışıkla aydınlatan bir roman cümlesi olabilir kaynağı ya da az önce yanından geçip giden, yüzüne dikkat etmediğin o insanın kokusu. hatırladığını sandığın şey ne bilemiyorsun, bu hissin yöneldiği zaman geçmiş mi gelecek mi bilemiyorsun. biraz panikledin açıkçası. ucundan tutamadığın, böylesi kaynaksız dalgalanmalar bir an kontrolünü tamamen kaybediyor olduğunu düşündürebiliyor sana. ama hissettiğin yalnızca coşku. hiç olmayan bir yerde, hiç uymayan bir zamandaki kaynaksız coşku.