hafiften bir iç sızısı. mutluluğun yaşanabilmesi için gerçekten karmaşıklıktan, ayrıntılardan uzak olması gerekiyor sanırım. mutluluğun engelinin olmaması, kimseye çarpmadan rahatça ortalıkta dolaşması gerekiyor. bir şeye çarptığı anda sönüyor, enerjisi tükeniyor, kendini sorgulamaya başlıyor, anlamsızlaşıyor.
çevremizdeki, ailemizdeki insanlar istediğimiz empatiyi ve anlayışı göstermiyorlar bazen. bir sızı bırakıyor bu. konuşmanın imkansızlığı. birine, kendi karmaşıklığında ve egosantrikliğinde boğulduğunu görmene rağmen yardım edememek, onu oradan çıkaramamak, söz geçirememek, konuşamamak. ve bir de konunun temelinde seninle ve senin hayatınla ilgili olması. bir sızı bırakıyor kaçınılmaz olarak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder