ankara

iki günlüğüne ankara'ya gittik. dönüşte aslında ilk evimin ankara'dan da çok uzakta, başka bir yerde olduğunu öğrendim. 12. evde genişlemeler, jüpiterler. sanki genleşen bir yapı gibi, git gide evrilen bir hâl içinde buluyorum kendimi. 

mesela insanın arkadaşlarının, tıpkı picasso resimlerindeki gibi, kendinin farklı açılardan yansıması olduğunu öğreniyorum. verdiğimiz tepkilerin hepsinin bizimle ilgili olduğunu görüyorum. sinirlendiğimiz ve öfkelendiğimiz şeylerin bizle ilgili çok şey anlattığını gözlemliyorum. başkalarını nelerle yargılıyorsak, kendimizi oralardan yargıladığımızı fark ediyorum. hissettirilmediğimizi, ancak "hissettiğimizi" görüyorum. 

kendimi dünyadan soyutlamak istemem derimi daha hızlı değiştirmeme sebep olabiliyormuş ayrıca. 

işte böyle böyle, belki de maviden mora doğru.