27 Mayıs 2010 Perşembe

mutlu olmak varken

bu fer düz mutlu olmak varken bu dünyada şarkısını ilk duyduğum külüstür gününü hatırlıyorum. İlk gidişimdi oraya, böyle türkçe türkçe, müzik müzik ardarda ne güzel çalıyorlar demiştim. sonra bir de bonus ezgi'nin günlüğü coverı.
bir de işte bira içiyorduk o gün. muhabbet güzeldi. ısıtıcısız sigara içilebilen zamanlar.

bu şarkıyı sevmiş olmasam anılarımın benim olduğumdan şüphe edicem. o gün bira içiyorduk da sanki hiçkimse yoktu orada, ben bile yoktum sanki. muhabbet güzeldi, ama hatırda konuşulan yok. önemi de yok.

geceler geldi dayandı kapımıza. tek olan bu.

2 yorum:

  1. şimdi 'deniz feneri'ni ben değil sen okuyormuşşsun da, oradan esinle böyle bir duygulanıma yelken açmışşsın gibi oldu.

    ya da bu yazdıklarını ben yazmışım gibi... son iki cümle hariç tabii. (night and day'i okumadığım için olabilir mi acaba?)

    ikimiz de 'deniz feneri'ni okuduk ve orada birlikte yoktuk diye mi acaba?

    YanıtlaSil
  2. yok olduğumuz içindir, woolf'un sesi kendini yer bulunca hep hatırlattığı, iz bıraktığı içindir, gecenin üçünde bunu okuyup gülümsediğim içindir. bilemiyorum.

    YanıtlaSil