zincirlikuyu

yarın gideceğiz bakalım. dün konuşuyorduk c. ile, 1 yıl geçmiş olması ve bunun üzerine, kendimize ve zamana isyan edercesine, aslında biraz da, nasıl olur da 1 yıl geçmesine izin verilir, veririz? gibi bir soruydu belki de bizimkisi.

bunun dışında bilgisayarım patladı. (burası bir süredir bi günlük formatı aldı, daha tematik-sıkıntılarla ilerliyordu halbuki neyse.) sonra en son bir pcyi yıllar önce açmış olan ben laptop açma işine giriştim ve elbette laptopın küçük bir parçasının kopması, bir vidanın yalama olması gibi sonuçları oldu. elektronik vb. aletlere karşı nereden edinildiği belirsiz bir özgüven mevcut burda, her türlü küçük problemi halledebileceğime dair bir hissiyat , kaynağı belirsiz. neyse en azından ilk önce registry i silip bilgisayarı biraz oh'lattık (ben ve ben) sonra debugger çalıştırdık, mavi ekranımızın sebebini öğrendik, her ne kadar trilyon tane şeyden kaynaklanmış olabileceğini görsek de, hiç olmazsa az derece zafer hissini tatmin etmemizi sağladı. özgüven diyince de dilin ben'den biz'e doğru kayıyor olması da manidar.

sabahları bonobo, yeni albüm hoş esintiler kaynağı.