emp. man's blues

emp. man's blues öyle bir yükselişle gelip çatıyor ki, karşı koymak imkansız. pek de dokunasın yokken vücuduna yavaşça yayılan sıcaklık gibi. ilk önce boğazından başlayıp sonrasında yukarı ve aşağı, sinüslerinden geçip gözlerine, yutak borundan geçip midene yayılıyor. azıcık kötü anıları canlandırıyor. kontrolü tamamen bıraktığın, küçük bir kırmızılığın peşinden kendiliği aradığın zamanı. eğer düşünce, düşünseme yargıdan ayrı düşünülemiyorsa, eğer hölderlin'in dediği gibi bilinç bir karşıtlık olmadan kendinin farkına varamayacaksa hiçbir zaman, varlık düşünceden önceyse ve kaynaksız ise, işte o zaman o kırmızılığın peşinden giderek o önceliği arıyorsun. o önceliği şiirde, müzikte arıyorsun, belki benim gibi emp. man's blues ile rayları geçip biraz etrafına bakınıyorsun. o raylarda hayattaki travmalarının provalarını yapıyorsun, onları bir oyuna çevirip hakim olmaya çalışıyorsun, toprağın her köşesine yavaş yavaş sızarak güvenliği geri dönülmez bir biçimde tesis ediyorsun. 

rayları geçtiğimde

ortalıkta bir canlı yoktu
dışarıda kimse yoktu

gözümü kaldırıp baktığımda

bir işaret görebilmek için

ne yapılmış olduğunu anladım

uyumalı mıydım?

ama daha önce olmadığım bir yere

gitmiş değildim

uyandığımda ise

bu gözlerle uyandım

ve hiçbir şey görmediler

gökyüzüne baktığımda

yeryüzüne indiğimde

alkış duyuyorum

alkışları duymaya bayılıyorum

kente giden trene bindiğimde ise

her şeyi biliyorum

ve bildiğim her şeyi

alabilirim

evine geri dön

seni bir daha görmeyeceğim

seni gördüğüm günler sona erdi

ben yeni tanrılarım

beni bu civarda görmüş olmalısın

fakat artık buradayım

zamanım geldi