yazı yazarken de böyle. çoğu kelime seçimim kesinlikten uzak, bir yönelme, ilerleyiş, akış anlatan ifadelerle dolu. işte ise, net cümleler kurmam, en az kelimeden optimum faydayı sağlamam gerekiyor. bazı insanlar dünyayı daha oturmuş ve daha keskin uçlu görüyorlar belki de, kendilerini ifade ediş biçimleri de bol noktalı, az virgüllü bu yüzden. ve bundan uzağım.
bir sorun mu bu bilmiyorum, iş için bir şey yazmam gerektiğinde bazen zorlanıyorum. net yazılar yazmanın elimden gelmediğini falan düşünüyorum. bazen de diyorum ki, geç dostum bunları, no dramatize lütfen.
ama bir günlük olarak burası gerçeğimizde, stresle baş etmenin yollarını bulmuş görünüyorum. sabah doluyorum, akşam boşaltıyorum. gün içerisinde şişiyorum, sonra kendime iğne batırıp hava kaçırıyorum. böyle böyle gidiyor.
değişti bir şeyler. bir kısmı iyiye, bir kısmı kötüye. değişim iyidir evet. ama köklendiğim şişhane'de nasıl çiçek açarım, gerçekten bilemiyorum. alternatif uçuk planlarımızın bir kısmı para engeline, diğer bir kısmı yaş engeline falan takılıyor. bunun üzerine eve tepsi almayı düşünüyorum mesela. eğer planlarımız gerçekleşmiyorsa, evimizi tepsiden mahrum bırakmamalıyız.
ama her koşulda bir tepsi insan olmayacağımdan eminim (gibiyim). bazen yalnızca hayatımdaki 100 noktadan 5'ine odaklanarak ve evle ilgilenme gibi, diğer mevzuları nadasa bırakarak yaşayabiliyorum. bu noktada tepsinin peşinden koşacak enerjim yok. burada tepsi yerine koltuk ve benzeri ev eşyasını da koyabiliriz.
işte böyle corc. uykum geldi. son 1 aydır yaşadığım ztrez feci, saçmalamak adına yazıyorum. ben aslında çok yönlü bir insandım, ztrezden önce, bir zamanlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder