soğuk, yağmurlu bir gün. sokaklar olduğundan daha boş. berkin elvan öldü bir de, öldürüldü. bir karanlık, çok karanlık. insan olmaya dair hiçbir müştereğimiz, ortak bir değerimiz kalmamış gibi. çocuklar ölüyor da buna bir bahane üretiliyorsa, üretilebiliyorsa, ne kaldı ki dokunulmayacak diye soruyor insan.
daha önce de çocuklar öldürüldü. bu yeni değil. yine de bir karanlık çöktü sanki. algılayamayacaklarını, aynı dünyayı paylaşmadığımızı, pişkinliklerinin haddi hesabı olmadığını düşünüyorum. belki çocuktu diye, belki neredeyse bir yıl direndi diye, bilmiyorum, sabah durmadı gözyaşlarım. utanıyorum da bir şey demeye, düşündüklerimi söylemeye. yetersiz kaldık belli ki, ne yapabilirdik bilmiyorum ama, yeterince denediğimizden de şüpheliyim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder