çok üzüldükten sonra bazen insanlara bir duruluk gelir. bu tuhaftır. hafif duygusuzluktan, ama belki henüz katılığın yerine tam oturmamış olmasından kaynaklanan bir sadelik vardır orada.
benzer bir hissi ise akşam üzeri parkta oynayan çocukların uzaktan gelen seslerinde buluyorum nedense. nasıl bir benzerlik bilmiyorum. ama böyle birbiriyle ilgisiz "an"larda ve mesela akşamüstü ışığı gibi farklı ışıklarda onları ortaklaştıran bir şeyler oluyor, bunların bağını kurmamı ise en çok müzik sağlıyor.
kokular da bazen bunu yapıyor. burna gelince, hatırlattığı şeyle o an ve geçmiş yan yana duruyorlar. bir ilgi, anlam zinciri bağlamaya başlıyor onları ama dillendirmek zor oluyor.
chequerboard'un dunes'unu dinlerken bu hislere kapılıyorum. bugün ekinoks, güneş eskisine göre daha geç batıyor, akşamüstü güneşi karşı evin çatısına vuruyor ve ben bu şarkıyla hüzünle arınma arasında gelen o hale bir duygudaşlık hissediyorum.
gündemler akıyor, her beraber yuvarlanıyoruz, oradan, sağdan, soldan sarmalıyor bizi. boğazımız ağrıyor kızgınlıktan. kötülük nedir, kimin cezası nedir, bizim çaresizliğimizin çaresi var mıdır, onları konuşuyoruz. bunları konuşurken, bir yerlerde daha sakin bir hayatın olduğunu düşünmekse iyi geliyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder