yabancılaşmayı ne kadar öznel algılıyor insan ve halbuki temsilleri ne kadar da tüketilmiş, bir nevi klişeleşmiş. (ve edebiyat burada sağ olur, iyi ki var olur, henüz hala dillendirebiliyor herkesliğimizi ve ayrıksılığımızı) metrodan iniyor insan, aynı itişip kakışan kalabalık içerisinde bir an olsun tepeden kendine baktığında, ah evet ne kadar ona ait değil bu dünya, ve ne kadar herkese ait değil o dünya.
benzerlikler umut ve umutsuzluk kaynağı aynı anda.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder