simülasyon

bu cuma akşamı evde ankara simülasyonu yapıyoruz. bir anne, bir baba, bir çocuk şeklinde. işte paralanıp dolup dolup taşıp kan aldırır gibi düşüncelerimizi aldırmak istiyoruz. kafasında boşluk olanlara enjekte etsinler.

cumartesi ise yüksek promilli olabilir. olsun. heep olsun.

bu hayat acayip bir yer. sanki ateş üstünde yürümek gibi. bir ayaktan diğerine zıplayıp duruyoruz. bir tarafı kurtarırken, ötekini kaptırıyoruz. ama aslen zorunluluk denilen şey çoğu zaman yönetmiyor tercihlerimizi, sıkışmışlığımızı onun sırtına atmayalım hemen. o zaman da çok söylenmemek lazım, değil mi?