sıkılıyordum ve biraz kendimi farklı insanların gözünden hoş göresim vardı. bir yandan da profesyonel basamakları tırmanıyordum ağır ağır, emekleyerek. bu açıdan onlayn profilimi törpülemem, kamusal personamın ileride bana sıkıntı çıkarmayacak şekilde yumuşak uçlu, yuvarlak hatlı olmasına dikkat etmem gerekiyordu. eski özgürlüklerimi özlediğimi fark ettim. internetlerde ya da kamuya seslendiğim herhangi bir andaki o eski, 'özgür' sesimin nasıl çıktığını unuttuğumu idrak ettim. o yıllarda gelecek birçok şekilde tezahür etme potansiyeline sahipti. renkler parlaktı, henüz güneş gözlüğü takmıyordum. bunlara özene özene profilimi bir sallayayım, düşenler düşsün, kalan sağlarla sabaha kadar partileyelim istedim. bir türlü estetize profil inceliğini yakalayamıyordum, ben de sevimlilik kisvesi altına saklanmaya karar verdim. çılgınca max richter çalıyordu bu anlarda. sanki gerçekten önemli bir şeyin parçası gibiydim.
bugünlük 300 kelime ödevimin sonuna mı geldim?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder