hayır kıştan çıkıyoruz, bu nostalji nereden geldi çocuğum? yeni türkü dinlemekten dolayı oldu her şey. ama yeni türkü'nün nostaljisi de ilkokul yıllarıma tekabül ediyor. bir kere nostaljiyi yakaladın mı yıllar önemli değil zaten, geride kalan hayatın kaç yıla tekabül ediyorsa aralarında fast forward, rewind yapabiliyorsun (ah o betamax kasetler).
mesela şu yıla: hani şu hipodromdaki konsere gittiğimiz, benim çok küçük olduğum, yerlere kilim serilen, anne teyze otuzlu yaşlarını sürerken, türküler söylediğimiz. ve ankara. ve pastalar, poğaçalar, börekler.
konser dediğin öyle olmaz mıydı zaten? bir de çekirdek, elbette çekirdek.
aslında başka türlü bir şey benim istediğim.
sonra zamanlardan öte zamanlarda şimdilerde kopulan insanlarla "genç" olunmuş, onu da hatırladım bak. hatırladığıma şaşırdım yine.
ama insan kendi kendisinin de nostaljisini yapmamalı değil mi?
bir de beşiktaş'taki 'denizin önüne araba çekelim' otoparkında salep içmişiz üniversiteye ilk gelinen yılda. ve orada şöyle bir diyalog yaşanmış:
-şimdi uludağ olacaktı...
-gazoz mu?
-hayır dağ.
güzel şeyler bunlar. korumalı kollamalı böylesi diyalogları. mümkünse çoğaltmalı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder