çok sessiz oldu bugün. akvaryumun sesi olmasaydı, yerini üst kattan gelen tv sesi, şehrin uğultusu ve basamakları çıkanların ayak seslerine bırakacaktı. arada caddeden geçen arabaların kornaları uzaktan gelecekti. ve inanılmaz ama, yalnızca bunlar olacaktı, sadece bunlar. ve buna katlanamayacak, müzik açacaktım belki en sonunda. kendi iç sesine katlanma kapasitesi yüksek bir insan sanırken kendimi, bu sefer yapamayacaktım belki.
ya da bu sessizliğe katlanacaktım. inat edecektim. bekleyecektim. ve akvaryumun sesi olmasaydı, çok yavaşlayacaktım, hayati olmayan hiçbir şeye üzülmeyecektim, derin derin nefes alacak, kimseye ihtiyaç duymayacaktım.
kimbilir.
akvaryumun sesini calla ile bastırdım. hikayenin devamını hiçbir zaman öğrenemedim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder