the perfect trine

woolf, philip glass ve sarı ışık. piyanonun parmak uçlarıyla kalbimi hafifçe titretmesi, kemanların düşüncemin içinde rüzgarlar estirmesi, pazar'ın pazarlığının unutulması. ve evet, tuşlardan çıkan yumuşak vuruşların karnımı ele geçirmesi. bir saniyeliğine bir aşk yaşamam. aşkın aşkın akşam. 

160 yıl sonra tekrar akademiye göz kırpıldığında arada bir böyle anlar yaşanabiliyor işte. beklenmedik bir anda hop ve hop.