anne&baba içerideyken, son bir iki yıldır ilk defa istanbul'daki evimde "odamdan" internete girerken, mutfakta yemekler pişip evde bir takım tamirler süregelirken kendimi kazık halimle yarın sabah okulum varmış da, pazar akşamının son ve en değerli saatlerini geçiriyormuşum gibi hissettim. "okul" fikri beraberinde kısıtlanma hissini getirdi. hala fobik halimin etkilerini (liseden mezun olduktan 12 yıl sonra) hissediyor olmam da acıklı tabii.
belle&sebastian'dan pazartesi sendromu savar: i want the world to stop
yarın okul değil, iş var. (en güzeli üniversite, ben sana diyeyim)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder