oy

kendime gereksiz cerrahi müdahalelerde bulundum yine. göğsümü yardım, kalbimi çıkardım, bir masaya koydum, duma duma dum, kırmızı mum, dedemin sakalına kondurdum.

kim beni bu kadar "hassas" yaptı bilemiyorum. yapanlardan davacıyım. herhangi bir sarsıntıya gelemiyorum. kalpler nasıl restore edilir bilemiyorum. o kadar sivrilip iki dakika sonra nasıl da sönebiliyorum. ve tüm bunlar olurken kendi yağımda kavruluyorum sanki. ben dünyayı kapsamayayım, her soruyu ben sorup yine ben cevaplamayayım diye istiyorum ki karşımda duvarlar olsun, şefkatli duvarlar. 

içi kan ağlamak diye bir deyim var ne ilginç. kalp yarılmış da kan akıtıyor sanki. göğüste hissedilen ılık ılık bir acı.