ankara blues

greg haines çalıyor günlerdir burada. greg haines sevgimi anlatabileceğim bir mecra, bir yer olmaması çok garip. hani bir türlü dilde o çeviriyi yapamamak. bu aralar kendimi ingilizce sözlüklere vermiş olduğumdan aklıma ilk gelen kelime: suicidal.

hani klasik modernite sancıları. ekrandaki kalabalık, ondan doğan boşluk. bilgisayar başında iş yapıyor olmanın mahkumiyeti. bir de greg haines.

hiçbir mecranın da ne halde olduğumdan haberi yok. ben anlatamadım çünkü. dedim ya, dili bulamadık diye.

sonra yağmur da yağmuyor dışarıda. sonra altımızda minderler yok, sırtımız yere yapışık değil, tavana bakmıyoruz.