valla niye böyleyim acaba? bir bozukluk var ama. mesela the curious incident of the dog in the night time'da anlatılan otistik çocukla çok benzeştiğimizi düşündüm.
mesela ikimiz de aşırı uyaran karşısında bocalıyoruz. sonracıma sesten normal insanlara göre daha fazla etkileniyoruz. yabancılardan korkuyoruz (bende değişkenlik gösteriyor) ve stres anlarında (ve hatta benim için bir rahatlama olarak) white noise seviyoruz. büyük şehir kalabalığı bir fena yapıyor ikimizi de.
valla kendime allah kurtarsın diyorum, sevgilerimi sunuyorum. hayır bir de, yıllar geçer insan biraz düzelir değil mi? yok. tamamen o günkü hale ve hatta rastlantısal şekilde, üzerinde kontrolümün olmadığını hissettiğim bir takım faktörlere bağlı olarak o rutin bölgeden çıkıyorum ya da çıkmıyorum. sahi ceren söyle yavrum, sen bu hayatta neyden keyif alırsın? neden bir şeyi yaparsın ya da yapmazsın? kıssadan hisse, motivasyon önemli şey azizim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder