bu aralar sıkıntıyla aram kötü. bazı cümleleri duyunca daha da depreşiyor bu hal.
"nası memnun mu peki?" bunlardan biri. başka bin bir türlü muhabbet de bu radara giriyor maalesef. duyunca bir iç çökmesi, bir ağırlık çöreklenmesi, bir çörek otu.
bu bünye niye bu kadar sıkılgan? yazık günah değil mi buna. zizek mi diyordu ne, dünyada bu kadar ilgilenecek şey varken bu sıkıntı niye? diye. 19. yüzyılı gecikmeli yaşıyorum galiba. çağımızın hastalığı: l'ennui.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder