kadıköy istanbul'un en hüzünlü yeri benim için. neden, çok çözemiyorum. üniversitenin ilk yıllarının geçtiği yer olduğu için olabilir, avrupa kısmısına göre daha basık geldiğinden olabilir. belki kadıköy'ün yağmur bulutları daha gri olabilir.
o kadar sıkıldım ki odakule-şişhane hattından, bir süreliğime gözlerimi dağ ve denizle dinlendirmek istiyorum. bir de durdum. tam anlamıyla durdum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder