mutluluk

mutluluk sözsüzlüğe daha yakın. huzura göz kırpıyor hep. huzurda söz yok.

mutlu olunca niye yazasın ki? mutlu olunca evvelinden yaşarsın. bunu diyince de sözü yaşamın karşıtı olarak kurgulamış olursun.

ve halbuki sözde de az buçuk yaşam var. sözde bir kalbi hoplatma ya da yerlere vurup tarumar etme potansiyeli var.

lakin bu potansiyelin de ötesinde, ben sözden gereğinden fazla etkileniyorum. sözle sinemin ortası arasında direkt hat çekili sanki. fazla alıyorum, bazen de fazla veriyorum.

böyle böyle zırvalar. aslen bu bir özür, sürekli olmamışlığın kaydını tuttuğum için bir özür. halim yerinde, yaşıyoruz, inşallah, bismillah, çok şükür. bir de nedenini anlasam bu uğraşın, rahatlayacağım.

ve nedense bir ağırbaşlılık geldi yazılara, halbukum bana hiç yakışmıyor.