temmuz

bu temmuz ayı da (boyalı duvarlarım harici) boş ve iş dolu geçeceğe benzer. ağustos da. eylül de. nedense böyle bir hayattan "anlam" çıkarmakta zorlanıyorum. görece "farklı" bir iş yapıyor olsam da, uzun vadeli planlar yapamıyorum, hedef koyamıyorum, hedeflerde anlam göremiyorum. gaza gelemiyorum. neden böyle çözemedim. neden motive olanlar olabiliyor da, yaptığım işlerin çoğu bana boş geliyor, bilemiyorum. benim için kurumsal yapı ve onun içerisinde yapılan her şeyin sonu az çok, en nihayetinde yabancılaşmaya çıkıyor sanki. n'apalım, ben de böyleyimci olacağım galiba. bunun içinden bir türlü çıkamadım.

bugünkü korkunç habere rağmen yine de gezi hala bir umut. parka gittim ve iyi hissettim. nasıl oluyor bilmiyorum, her seferinde, her haliyle iyi geliyor, özgür geliyor. orayı yaşanmışlığın ve aynı zamanda bir ihtimalin, güzel bir potansiyelin aurası kaplamış. gaz durduğu an kuşların ağaçlara dönmesi, insanların harekete, bir araya gelmeye, orada vakit geçirmeye devam etmesi pek bir hoşuma gidiyor.