hastalıktan, yoğunluktan, duramamaktan, eski tesellilerin artık işe yaramamasından, sorumluluk almış olmaktan, iş takip ediyor olmaktan, sürekli bir şeyleri çeviriyor olmaktan ya da nedense neden, kafam kalabalık olunca bir paniktir başlıyor bende. ağaçlara kaçasım, şehirden acilen çıkasım, çay bahçelerinde saatlerce oturasım, yalnız kalasım, bir şeyler bir şeyler geliyor. yoksa kendimi kaybedecekmişim, yok olup gidecekmişim, katılaşıp bir daha esneyemeyecekmişim gibi bir his. yalnızlık çok sinmiş bana.
ama sonra bir albüm açıyorum, işler değişiyor. müzik bu yüzden sevilesi bir de işte. bu aralar da apparat bu görevi görüyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder