yumru v2.

beşiktaş'tan dikilitaş'a doğru eller cepte ve havanın değişkenliğine hayret ede ede yürürken bir cuma akşamı şehrin taksim dışında farklı bir yerinde kalabalık ve canlılık olması bir mutlu etti.

ama sonra bir yumru oturdu boğazıma, çıkmadı. eve gelip, bir duş alıp bir şey giymeden yorganın altına kıvrılasım geldi. sebebi haleti ruhiyem ne olmuş olabilir, düşündüm. hepsi uzak dertler gibi geldi.

sonra yeni mottom gereği yumruyu kurcalamadım, kendi kendine çıkardı zaten.

yalnızlık diyip geçtim.