isteğim dışında yine fazla insanlı bir günler serisi oldu. iş sebepli, öylesine sebepli yoğun bir insana maruz kalma durumu oldu. ama en yakınlar yanımda olmayınca, çevredekilerin hepsi az çok tanıdık, arkadaş olsalar da acayip tek, yine arka fondaki bir aktör gibi hissediyorum kendimi. nefesim kesiliyormuş gibi geliyor. uzaklardakileri, çay bahçesi muhabbetlerini özlüyorum.
sonuç: yine yorgan, yine yorgan. sanki kafamı resetlemem gerekiyor. bu sebeple yarın yağmur yağsa da, dünyanın sonu gelse de, yıldız parkı'na bir yolculuk şart oldu. tam bir kalabalıklar içinde yalnız durumu, yürüyen bir klişeyim. (a walking cliche'yi böyle çevirelim)
neyse ki haftaya zeynepnilsu efekti olacak. biraz kendime gelirim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder